Mok is eigenlijk een verzamelnaam voor verschillende huidaandoeningen aan het onderbeen van het paard. Mok kan zeer hardnekkig zijn en steekt vaak de kop op in nattere periodes als het najaar en de herfst. Maar wat is nou precies mok?

Mok is vaak het gevolg van een combinatie van factoren. Samen zorgen deze factoren voor een huidirritatie in de kootholte van het paard. Het begint meestal met een paar korstjes die vervolgens uitgroeien tot (natte) kloven opengescheurde huid. Dit kan jeuken en is zeer pijnlijk. In sommige gevallen lopen paarden zelfs kreupel door de mok. De kloven zijn een goede broedplaatst voor bacteriën. Schurft of mijt kan zich hier gaan nestelen. In dit geval verergert de jeuk waardoor het paard zal willen schuren met zijn benen. Gefrustreerd stampen op de grond kan ook een uiting zijn.

Bij opengescheurde kloven spreken we van natte mok. Wanneer een ontsteking doorloopt over het onderbeen van het paard dan wordt het ook wel rasp genoemd. In extremere gevallen kan de mok zijn uitwerkingen hebben tot binnenin het lichaam van het paard. Dit noemen we het naar binnen slaan van de mok. Gevolgen als bloedvergiftiging en ontstoken lymfevaten kunnen gepaard gaan met opgezwollen benen (olifantenbenen) en hoge koorts.

 

De reden dat de nattere periodes de kans op mok vergroten komt doordat vocht en modder de natuurlijke waarden in de huid aantasten. Hierdoor krijgen bacteriën de kans om ontstekingen te veroorzaken.  Bij het afspoelen van de benen is het daarom ook raadzaam de onderbenen te drogen om vochtige kootholten te voorkomen.

Factoren die ook een rol kunnen spelen zijn onder andere schimmelinfecties, overgevoeligheid voor huidbeschadiging, schurend zand, planten in de wei, zonnebrand (zomermok) of een verminderde weerstand.

De volgende symptomen kunnen duiden op mok;

-Roodheid, schilfers, korstjes of kloven in de kootholten
-Een sterk verdikte huid, nattig eczeem
-Jeuk (schuren van benen of geïrriteerd stampen)
-Dik onderbeen, kreupel en/of koorts

Er zijn erg veel verschillende opvattingen over de behandelmethode van mok. Belangrijk is echter om eerst de oorzaak vast te stellen. Het is dan ook raadzaam om je dierenarts te raadplegen en zo te kijken welke behandeling het meest geschikt is voor jouw paard. Het kan zijn dat er mijten of schimmels aanwezig zijn. De dierenarts kan dit voor je vaststellen.


Het grote aanbod aan verschillende mokcrèmes en andere zalfjes geeft al aan dat er helaas nog geen ‘wondermiddel’ op de markt is. Ieder paard is verschillend en reageert dan ook anders op een zalf. Geef de moed niet op als de korstjes alwéér terugkomen maar probeer samen met de dierenarts een andere behandelingsstrategie uit.

-      In ieder geval is het in alle gevallen van mok belangrijk om het paard in een schone en droge omgeving te houden. Voorkom zoveel mogelijk vocht in de kootholten en maak ze goed droog.

-      Indien er kloven zijn is het raadzaam de korsten los te weken en het gebied goed te wassen met betadine shampoo. Wanneer er veel korsten aanwezig zijn kunnen deze de opname verhinderen van de te behandelen zalf.

-      Het is erg belangrijk dat de behandelingszalf, al dan niet met corticosteroïden en antibiotica, hygiënisch wordt aangebracht. Alleen met schone handen werken en het liefst met wegwerphandschoenen. 

-      De dierenarts kan in sommige gevallen besluiten om droogzetters (voor de koe) voor te schrijven

-      In extremere gevallen als dikke onderbenen, ontstoken lymfevaten en bloedvergiftiging zal er naast de uitwendige behandeling ook voor een inwendige behandeling worden gekozen. Antibiotica, ontstekingsremmers of pijnstillers kunnen
nodig zijn om het probleem beter onder controle te krijgen.

We kunnen dus concluderen dat mok over het algemeen een langdurend en steeds terugkomend probleem kan zijn waar paard en eigenaar radeloos van worden. Geef de moed niet op en blijf behandelen. Probeer ook vooral om mok te vóórkomen door veel vocht te vermijden, afdrogen van de kootholten en te zorgen voor een schone en droge stal.